هدف: استراتژی فعالسازی منحصر بفرد انقباضات برونگرا، عضله را مستعد آسیب می سازد. تارهای نوع II جهت آسیب مستعدترند، لذا به نظر می رسد سرعت انقباض در استرس مکانیکی و میزان آسیب اثرگذار باشد. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر سرعت انقباض فعالیت برونگرا آسیب زا عضله اکستنسور زانوی پای غالب بر اقتصاد دویدن در دختران جوان تمرین کرده بود. روش بررسی: 16 دختر جوان تمرین کرده به طور تصادفی در دو گروه فعالیت برونگرا با سرعت بالا (ﾟ /s240) و پایین (ﾟ /s60) قرار گرفتند. آسیب عضلانی در گروه سرعت بالا و پایین به ترتیب توسط 20 و 5 دوره 15 تکراری با شدت 150 درصد حداکثر گشتاور ایزومتریک در عضلات اکستنسوری زانوی پای غالب ایجاد گردید. شاخص های آسیب عضله (حداکثر گشتاور ایزومتریک، میزان درد، محیط ران) قبل، یک و 48 ساعت بعد و اقتصاد دویدن قبل و 48 ساعت پس از فعالیت برونگرا اندازه گیری شدند. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار SPSS16و آزمون های آنالیز واریانس با اندازه گیری مکرر بین گروهی، t مستقل و من ویتنی انجام گردید. یافته ها: یک و 48 ساعت پس از آسیب تمامی شاخص های آسیب عضلانی به طور معنی داری در هر دو گروه تغییر یافت (0/05>p) که نشان دهنده ایجاد آسیب عضلانی در هر دو گروه بود. تفاوت معنی داری بین شاخص های آسیب عضلانی ( به جز میزان درد) و اقتصاد دویدن در شدت های مختلف دویدن بین دو گروه مشاهده نشد. نتیجه گیری: با مشابه بودن مدت تنشن، سرعت انقباض (تفاوت 4 برابری) فعالیت برونگرا آسیب زا عضله اکستنسور زانو، عامل تعیین کننده ای در تغییرات اقتصاد دویدن دختران جوان تمرین کرده نمی باشد.

مقدمه مطالعات گوناگون نشان داده اند که زمانهای استراحتی متفاوت در طی تمرینات مقاومتی اثر معناداری بر پاسخهای هورمونی، متابولیکی و قلبی عروقی می گذارد. این عوامل می تواند به پاسخهای متفاوت آسیب عضلانی منجر شود. روش کار 20 نفر آزمودنی تمرین نکرده (سن 618/0±, 4/25 سال، قد 097/0±, 74/1 سانتی متر و وزن 48/8±, 30/72 کیلوگرم) در سه جلسه فعالیت مقاومتی برونگرا با 24 ساعت استراحت بین هر جلسه در این پژوهش شرکت کردند. آزمودنیها در 2 گروه 10 نفره تعداد 50 انقباض برونگرا را در 5 نوبت و 10 تکرار با فاصله استراحتی بین نوبت 1 و 3 دقیقه ای با شدت 85 درصد یک تکرار بیشینه انجام دادند. فاکتور نکروز تومور آلفا، قبل از فعالیت، بلافاصله پس از هر جلسه و 24 ساعت پس از جلسه آخر تمرین اندازه گیری شد. از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی برای تجزیه و تحلیل آماری استفاده شد. نتایج فاکتور نکروز تومور آلفا، در همه زمانهای اندازه گیری در 2 گروه به طور معناداری افزایش یافت اما تفاوت معناداری در بین 2 گروه در زمانهای مختلف مشاهده نشد. نتیجه گیری تکرار تمرین برونگرا در سه روز متوالی سبب ایجاد آسیب عضلانی می شودکه می تواند یک عامل تاثیرگذار بر سیستم ایمنی باشد و باعث پاسخ های التهابی مستقل از دستکاری فواصل استراحتی در افراد بدون تمرین شود.

سابقه و هدف: اگرچه تا به حال فعال شدن دستگاه انعقاد خون در پاسخ به فعالیت بدنی تا حدودی مشخص شده است، اما سهم فعالیت برونگرا یا اکسنتریک در فعال شدن آن هنوز مشخص نیست؛ بنابراین، هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر یک جلسه تمرین مقاومتی برونگرا بر برخی عوامل انعقاد خون در مردان غیرفعال بود.مواد وروش ها: در یک مطالعه نیمه تجربی، 12 دانشجوی داوطلب غیرفعال به صورت تصادفی انتخاب و به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی، تمرین بازگشت کنترل شده (اکستنشن) از حرکت فلکشن آرنج را که دربردارنده یک انقباض برونگراست، اجرا کردند. زمان های خونگیری به منظور اندازه گیری عوامل انعقادی شامل 30 دقیقه پیش، بلافاصله، 2 و 24 ساعت پس از آزمون بود.یافته ها: فیبرینوژن پلاسما، در 24 ساعت پس از آزمون افزایش معناداری یافت (p<0.05)، اما اثر بین گروهی و اثر متقابل گروه و زمان معنادار نبود. زمان پروترومبین تغییر معناداری نیافت؛ زمان نسبی ترومبوپلاستین فعال شده کاهش معناداری در 24 ساعت پس از آزمون (p<0.01) داشت. پلاکت و شاخص های آن نیز تغییر معناداری را نشان ندادند.نتیجه گیری: ورزش برونگرا به شیوه تحقیق حاضر سبب افزایش انعقاد خون می گردد، به طوری که این فعال شدگی احتمالا از طریق مسیر انعقاد درونی و نه بیرونی صورت می گیرد، هم چنان که توسط کاهشی در زمان نسبی ترومبوپلاستین فعال شده و عدم تغییر زمان پروترومبین نشان داده شد. هم چنین عدم تغییر معنادار فیبرینوژن، پلاکت و شاخص های مورفولوژیک آن می تواند منسوب به حجم کم عضلات درگیر و تنها نوع برونگرای انقباض باشد.

مقدمه و هدف: فعالیت جسمانی یک محرک قوی برای سازگاری های قلبی - عروقی و فیزیولوژیکی به شمار می رود. اثرات مثبت تمرین مقاومتی در افزایش حجم عضلانی، از طریق هورمون ها و با افزایش میزان متابولیسم و سنتز پروتئین اعمال می شود. لذا هدف از پژوهش حاضر ، بررسی اثر تمرین مقاومتی برونگرا بر قدرت عضلانی، ظرفیت هوازی و سطح فاکتوررشد شبه انسولینی (IGF-1) در زنان جوان غیرفعال بود.مواد و روش ها: تحقیق حاضر از نوع نیمه­ تجربی و به صورت پیش و پس ­آزمون انجام شد، تعداد 28 زن جوان غیرفعال به طور تصادفی به دو گروه تمرین مقاومتی برونگرا (14 نفر) وگروه کنترل (14 نفر) تقسیم شدند. سپس برنامه تمرینی مقاومتی برونگرا در گروه تمرین به مدت 10 هفته و هفته ای 3 جلسه اجرا گردید. نمونه گیری خونی ، آزمون های قدرت عضلانی اندام های بالاتنه و پایین تنه، اکسیژن مصرفی بیشینه و ترکیب بدنی در قبل و بعد از مداخله انجام شد. گروه کنترل درطول مدت تحقیق، هیچ گونه برنامه تمرینی انجام ندادند. IGF-1 سرم با استفاده از روش الایزا اندازه گیری شد. برای تجزیه وتحلیل داده ها ازآزمون های پارامتریک تی مستقل و تی زوجی استفاده و سطح معنی داری کمتر از 0.05 درنظرگرفته شد.یافته ها: در این مطالعه اختلاف معنی داری در قدرت عضلانی بالاتنه و پایین تنه، توان هوازی، توده بدون چربی و IGF-1 سرمی در گروه تجربی نسبت به پیش از دوره تمرینی یافت شد (0.05>P)، در حالی که در گروه کنترل تغییر معنی داری مشاهده نشد (0.05P).بحث و نتیجه گیری: ده هفته تمرین مقاومتی برونگرا، تغییرات مثبتی در شاخص توده بدن ، قدرت عضلانی بالاتنه و پایین تنه و حجم عضلات داشته و احتمالا در افزایش وضعیت فیزیولوژیکی و فیزیکی موثر است.

تاثیر تمرین مقاومتی صرفا با انقباضات برونگرا با پیامد آسیب و التهاب عضلانی بر ویسکوزیته پلاسما کاملا روشن نیست. هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر یک جلسه تمرین مقاومتی برونگرا بر ویسکوزیته پلاسما، نیمرخ چربی و لیپوپروتئین پلاسمای دانشجویان پسر غیرفعال بود. تعداد 12 دانشجوی داوطلب غیرفعال به طور تصادفی انتخاب و به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی تمرین بازگشت کنترل شده (اکستنشن) از حرکت فلکشن آرنج را که دربردارنده یک انقباض برونگراست، اجرا کردند. زمانهای خونگیری به منظور اندازه گیری عوامل انعقادی شامل 30 دقیقه پیش، بلافاصله، 2 و 24 ساعت پس از آزمون بود. اگرچه مقادیر لیپوپروتئین پرچگالی، لیپوپروتئین کم چگالی، تری گلیسرید و کلسترول تام تغییرات معناداری نیافت؛ اما، ویسکوزیته پلاسما افزایش معنی داری در پاسخ به تمرین و کاهش معناداری در دوره ریکاوری یافت شد (p=0.047)؛ مقادیر حجم پلاسماکاهش معنی داری در پاسخ به تمرین و افزایش معناداری در دوره ریکاوری داشت (p=0.007). اگرچه نتایج نامناسبی (کاهش حجم پلاسما و افزایش چسبندگی پلاسما) در اثر تمرین مقاومتی حاد و شدید برونگرا یافت شد، اما طی 2 الی 24 ساعت دوره ریکاوری، تغییرات کاملا برعکس شده و ویسکوزیته پلاسما، در اثر افزایش حجم پلاسما به سطحی بالاتر از سطح اولیه، به زیر مقادیر پایه بازگشت کرد. به عبارت دیگر پاسخ بدن برای مقابله با اثر حاد تمرینیک حالت فراجبرانی بود.

تمرین مقاومتی، جزء مهم برنامه تمرینی در بیشتر فعالیت های ورزشی است. تمرین مقاومتی کم شدت همراه با محدودیت جریان خون نیز می تواند باعث افزایش قدرت عضلانی و استقامت موضعی شود؛ بنابراین، پژوهش حاضر با هدف مطالعه اثر تمرین کم شدت برونگرا با محدودیت جریان خون بر حجم عضله و عملکرد جسمانی فوتبالیست های مردانجام شد. بدین منظور، 40 فوتبالیست انتخاب شدند و به صورت تصادفی به چهار گروه تمرین مقاومتی سنتی (تعداد = 10)، تمرین مقاومتی کم شدت برونگرا با محدودیت جریان خون (تعداد = 10)، تمرین مقاومتی شدید برونگرا بدون محدودیت جریان خون (تعداد = 10) و کنترل (تعداد = 10) تقسیم شدند. قبل و پس از دوره تمرینی هشت هفته ای، آزمون های قدرت و استقامت عضلانی گرفته شد و هایپرتروفی عضلانی با توجه به روش اولتراسوند اندازه گیری شد. برای مقایسه بین گروه ها از روش تجزیه وتحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد (0. 05 ≥ P). نتایج حاکی از آن بود که گروه های تجربی تمرین برونگرا با محدودیت جریان خون و تمرین سنتی در مقایسه با گروه کنترل در آزمون قدرت بالاتنه افزایش معنا داری داشتند(P < 0. 001). همچنین، در قدرت عضلات پا بین گروه ها تفاوت معنا دار وجود نداشت، اما تغییرات درون گروهی در همه گروه های تجربی افزایش معنا داری را نشان داد. همچنین، استقامت عضلات پا افزایش معناداری را در تمام گروه های تجربی نشان داد. نتایج بین گروهی حاکی از وجود افزایش معنا دار بین گروه تمرینات مقاومتی سنتی با گروه تمرینات مقاومتی برونگرا بدون محدودیت جریان خون (0. 001 = P) و بین گروه تمرینات مقاومتی سنتی و گروه تمرینات مقاومتی برونگرا با محدودیت جریان خون با گروه کنترل (0. 001 =P) بود. تفاوت معنا داری در استقامت عضلات بالاتنه (0. 18= P)، هایپرتروفی عضلات چهارسرران (0. 12= P) و همسترینگ (0. 053= P) وجود نداشت (0. 05

زمینه و هدف: درد تاخیری عضلانی (DOMS) درد و سفتی است که چند ساعت تا چند روز پس از تمرین غیر معمول یا شدید در عضلات احساس می شود. تصور می شود این درد ناشی از جزء برون گرای تمرین باشد که موجب آسیب کوچک (میکرو تروما) به تارهای عضلانی می شود. هدف از این مطالعه تعیین اثر مصرف یک و پنج روزه مکمل کورکومین بر شاخص های آسیب عضلانی بعد از یک جلسه فعالیت مقاومتی برونگرا در مردان جوان تمرین نکرده بود. روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، 45 مرد جوان تمرین نکرده (سن 4/2± 5/21 سال، وزن 2/4± 6/73 کیلوگرم و نمایه توده بدنی 5/1± 5/23) به صورت تصادفی به سه گروه 15 نفره مکمل یک روزه، مکمل پنج روزه و دارونما تقسیم شده و همسان سازی گروه ها انجام گرفت. گروه مکمل یک روزه هزار میلی گرم کورکومین، گروه مکمل پنج روزه روزانه هزار میلی گرم و در کل 5 گرم کورکومین، و گروه دارونما به مدت پنج روز روزانه هزار میلی گرم مالتو دکسترین مصرف کردند. آخرین نوبت دریافت مکمل هشت ساعت پیش از اجرای فعالیت ورزشی برونگرا بود. کراتین کیناز و لاکتات دهیدروژناز سرم به روش فتومتری و درد عضلانی با استفاده از مقیاس استاندارد درد ((PAS در زمان های پیش، 24، 48 و 72 ساعت پس از آزمون مقاومتی که شامل حرکت خم شدن زانو با وزنه ای معادل 70 درصد 1RM بود، اندازه گیری شد. یافته ها: در گروه مکمل پنج روزه کاهش معنی داری در مقادیر کراتین کیناز و لاکتات دهیدروزناز سرم و احساس درد عضلانی در تمامی زمان ها نسبت به گروه مکمل یک روزه و گروه دارونما مشاهده گردید (05/0P<). بین گروه مکمل یک روزه و گروه دارونما تفاوت معنی داری مشاهده نشد. نتیجه گیری: مطابق نتایج تحقیق حاضر به نظر می رسد مصرف روزانه 1000 میلی گرم مکمل کورکومین به مدت پنج روز احتمالاَ می تواند برخی از شاخص های آسیب عضله و هم چنین احساس درد عضلانی را بعد از یک فعالیت ورزشی برونگرا کاهش دهد.

سابقه و هدف هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر مصرف دو هفته مکمل زنجبیل بر آنزیم های کبدی شامل آسپارتات آمینوترانسفراز (AST)، آلکالین فسفاتاز (ALP) و آلانین آمینوترانسفراز (ALT) بعد از فعالیت برون گرا در دختران دارای اضافه وزن بود. مواد و روش ها در این مطالعه نیمه تجربی 28 دانشجوی دختر دارای اضافه وزن به طور تصادفی به دو گروه مکمل و دارونما (هر گروه 14 نفر) تقسیم شدند. گروه مکمل روزانه 2 گرم پودر زنجبیل را به مدت 2 هفته مصرف می کردند. پروتکل تمرینی شامل 2 جلسه فعالیت برون گرای وامانده ساز (شیب منفی روی تردمیل، یک جلسه قبل و یک جلسه بعد از 2 هفته مکمل یاری) با سرعت اولیه 4 کیلومتر بر ساعت و شیب اولیه 2 درصد اجرا شد. نمونه های خونی طی 4 مرحله به منظور سنجش تغییرات آنزیم های کبدی قبل و بلافاصله بعد از فعالیت در دو دوره قبل و بعد از مصرف مکمل زنجبیل اخذ شد. نتایج نتایج نشان داد فعالیت برون گرا باعث افزایش سطوح AST، ALP و ALT بعد از فعالیت می شود. به علاوه، تفاوت معنی داری در سطوح AST، ALP و ALT بین گروه مکمل و دارونما بعد از مصرف 2 هفته مکمل زنجبیل مشاهده نشد (0/05≥ P). نتیجه گیری باتوجه به نتایج به دست آمده می توان گفت مصرف زنجبیل در بهبود مقادیر سرمی آنزیم های کبدی تاثیر کمی داشت. بنابراین شدت و مدت فعالیت ورزشی موثر، به خصوص همزمان با مصرف زنجبیل نیاز به بررسی بیشتری دارد.

مقدمه: سیر سطوح آنتی اکسیدان بدن را افزایش می دهد. دفاع آنتی اکسیدانی بدن می تواند فشار اکسایشی و آسیب به سلول ها را کاهش دهد. هدف از این پژوهش، بررسی اثرات مکمل یاری کوتاه مدت سیر بر ظرفیت آنتی اکسیدانی تام و مالون دی آلدهید سرم مردان فعال پس از تمرین برونگرا می باشد.مواد و روش ها: 20 مرد سالم ورزشکار (با سن: 24±3 سال، شاخص توده بدن: kg.m-2 24.4±1.3 و حداکثر اکسیژن مصرفی: (ml/kg/min 49.1±3.2 به صورت تصادفی در دو گروه همگن تجربی (مصرف روزانه 700 میلی گرم کپسول) و کنترل (دارونما) جایگزین شدند که کپسول دکستروز برای 4 هفته مصرف کردند. نمونه خونی اولیه قبل از شروع مکمل یاری و دوم بعد از مکمل یاری چهار هفته ای سیر و سوم، بعد از فعالیت برونگرا (45 دقیقه دویدن که به صورت 9 ست 5 دقیقه ای با 80 درصد اکسیژن مصرفی با شیب منفی 10% و میان هر ست 2 دقیقه ریکاوری فعال با شیب صفر) گرفته شد. پارامترها با استفاده از آنالیز واریانس مکرر و بونفرونی در سطح معنی داری a=0.05 تجزیه و تجلیل شدند.یافته ها: مکمل یاری چهار هفته سیر در حالت پایه باعث افزایش معنی دار ظرفیت ضداکسایشی تام (P<0.05) سرمی شد اما بعد از دویدن روی سراشیبی در هر دو گروه کاهش پیدا کرد. مکمل یاری سیر اثری بر مالون دی آلدهید (P>0.05) سرمی نداشت. بنابراین دو گروه تفاوت معنی داری نداشتند اما بعد از دویدن روی سرازیری در هر دو گروه افزایش پیدا کرد.نتیجه گیری: مکمل یاری سیر از طریق افزایش ظرفیت ضد اکسایشی تام می تواند از آسیب فشار اکسایشی پس از انجام فعالیت برونگرا در مردان فعال بکاهد.